23-05-08

HIER WORD IK HEEL STIL VAN.....

Want het is weekend en in eerste instantie zit een mens hier het laatste nieuws te lezen op verschillende nieuwssites en dan .......

verneemt men dat op deze mooie lentedag twee Vlaamse kinderen blijkbaar in een situatie geraakt zijn dat ze geen redenen meer konden bedenken om het werkelijk allerlaatste te doen : zich van het leven benemen.
Hier word ik dus heel stil van...
Het is een indicatie natuurlijk van een bestaand (en helaas voor ons) maar onderschat probleem.

Verwacht hier geen ronkende verklaringen, grote theorie van wat er mis loopt, van wat gedaan moet worden. Ik ben maar een heel gewoon werkend mannetje van bijna vijftig. Maar het is duidelijk dat we in deze "te-snel-evoluerende" maatschappij stilaan in overdrive aan het draaien zijn...in plaats van op verschillende snelheden te draaien. Hierbij een aantal bedenkingen.....

Kinderen moeten presteren onder druk
Onder druk van een aantal mensen (ouders, familie, school, omgeving) die weliswaar goedbedoeld, "het allerbeste is net goed genoeg" eisen voor de kinderen. De kinderen moeten een hoger niveau halen dan zijzelf. Alleen reeds het feit dat zovelen technisch onderwijs als een onderwijsvorm beschouwen voor kinderen die "minder" zijn of minder studeren is een indicatie van het denkpatroon.
En laat nu net dat zijn wat we te kort hebben : mankracht voor technische jobs.... .....

Volwassenen hebben/maken onvoldoende tijd voor kinderen.
Ook de volwassenen moeten meedraaien in de carroussel van het leven en wie er wil bijhoren moet met twee werken voor de mooie auto, het grootste huis en de prachtige reis. Voor de opvang van de kids moeten dan soms (met de nadruk op SOMS) allerlei "toeren" uitgehaald worden gaande van zeer vroeg tot zeer laat naar onthaalmoeders tot het verplicht naar internaten wegens de onmogelijkheid van een andere oplossing. Waarbij praten en openlijk spreken over problemen soms bij gebrek aan tijd naar het achterplan verschoven wordt.

Kinderen maken er onderling ook nu en dan een hel van.
Ze dienen "om er bij te horen" soms zaken te doen die niet diorect in hun aard liggen maar vrezen de pesterijen, verwijten, verstotingen, belachelijk maken door de "leiders van de groep". En die kinderen die daar onderhevig aan zijn worden door de gemeenschap waarin het gebeurt, weze het de school, de jeugdbeweging, de sportvereniging, de buurt... niet voldoende beschermd. Men moet daar kunnen aan weerstaan en men moet zijn grenzen kennen zijn eenvoudige uitspraken en makkelijk te vervullen eisen voor wie voldoende karaktersterkte heeft.... Maa zo zijn ze lang niet allemaal....

Nuja wie heel eerlijk is zal bekennen dat we eigenlijk allemaal in hetzelfde beddeke ziek zijn. Om eigen eer wordt de lat hoog gelegd. En omdat we die lat steeds hoger gaan leggen wordt voor een aantal de grens van het mogelijke en verwerkbare overschreden. In het beste geval met een aantal signalen voor de omgeving die dan in een aatal gevallen ook nog opgevangen worden, maar voor sommige is dat laatste nu net niet het geval en volgt het drama


>....En nogmaals : daar word ik stil van....heel stil zelfs....


Tijdens het lezen van deze posting is er op wereldvlak alweer één en ander gebeurd en ook jij kan dit meevolgen door HIER te klikken.


Ondanks de moeilijke start : een zeer fijn en vooral ontspannend weekend gewenst.

23:28 Gepost door Luc, Katrijn en de kids in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: moerhofke, zelfmoord, jongeren, moderne tijd |  Facebook |